Nie ma jak u Taty

MIAŁAM ROZJAZD 
Miałam rozjazd między surowym Bogiem, który wprowadził prawo przykazań a Jezusem, który przyniósł prawo łaski. Mówiłam o łasce a gdzieś w głębi nadal myślałam, że jednak ten Bóg rozliczy mnie z tego, jak wypełniam przykazania. Wychodziło na to, że łaska to jest coś, co może mi pomóc w moich staraniach a nie coś, co zupełnie zastąpiło prawo. Myślałam, że święty Bóg patrzy na mnie surowo i nie ocenia mnie zbyt dobrze. 
 
PRÓBOWAŁAM ZASŁUŻYĆ 
W efekcie wiele z tego, co robiłam dla Niego, wynikało ze strachu i poczucia, że skoro mnie zbawił to teraz coś powinnam. Miałam za sobą tyle nauczań i konferencji o sercu Ojca, o Jego miłości, znałam i wypowiadałam tyle wersetów. A jednak ojcostwo było dla mnie jakby za szybą i najłatwiej przychodziły mi do głowy wersety o karceniu. 
Żyłam w rozdwojeniu i niepewności. Nie miałam poczucia bezpieczeństwa. Byłam nadal bardziej odrzucona niż zaakceptowana. 
 
WYZWOLIŁO MNIE OJCOSTWO 
Wyzwoliła mnie z tego prosta prawda - nie taka czytana i wyznawana, ale praktykowana. W pewnym momencie - gdy już byłam bardzo zmęczona wszystkimi "służbami", płytkimi relacjami z ludźmi i dyscypliną modlitwy, którą sobie narzuciłam - spotkałam ludzi, którzy w autentyczny sposób doświadczali Ojca i przez to stali się ojcami. Ci ludzie wiedzieli, jak się rzeczy mają, szli swoją drogą do wolności i prowadzili nią innych, podnosząc ich życie. Ich ojcostwo, namaszczenie, mądrość i przykład życia doprowadziły mnie do poznania Ojca. ("Piszę wam Ojcowie, bo poznaliście tego, który był od początku" 1 List Jana 2:12) 
  
JESTEM WDZIĘCZNA ZA PRZYKŁAD 
Jestem wdzięczna, że poznałam ojców Agatę i Artura Cerońskich, Norberta Marczyńskiego i wielu innych, którzy mieli i nadal mają wpływ na moje życie i których autentyczność konfrontowało i konfrontuje mnie z prawdą o mnie samej. Jestem wdzięczna, że dziś mam poczucie bezpieczeństwa w ramionach Ojca i sama niosę swym życiem ojcostwo. Nie ma jak u Taty. 
 
Nina Księżopolska