Trwałe zmiany wymagają zmiany głębokich przekonań. A to nie polega na „przełączeniu się” w jednej chwili — to proces aktualizowania swojego sposobu myślenia, trochę jak aktualizacja oprogramowania. Da się to zrobić, ale wymaga to świadomego, cierpliwego działania we współpracy z Duchem Świętym, który będzie ci objawiać prawdę na każdym z 5 opisanych niżej kroków.

1 krok: pokuta.

Samo „Chcę się zmienić” albo „Boże, przepraszam, że tak się zachowuję” nie wystarczy. Prawdziwa pokuta to nie poczucie winy ani wstydu, że coś tam nie działa. To chodzi o to, że najpierw trzeba zobaczyć swój błąd, tą krzywiznę w swoim życiu z Bożej perspektywy, głęboko. Jeśli np. izolujesz się od ludzi, oceniasz ich, masz wobec nich poczucie wzgardy, to jest to zaledwie symptom grzechu. Jeśli zechcesz się pozbyć jedynie tego zachowania, to będzie to płytkie i nie wystarczy na długo. Musisz spojrzeć głębiej. Zobaczyć, że twoja izolacja, ocenianie i poniżanie ludzi tak naprawdę okrada ich z twojej obecności, z tego, kim jesteś i co możesz dać. Z drugiej strony okrada ciebie z tego, co ty mógłbyś od nich otrzymać, będąc z nimi blisko. W wyniku tego grzechu nie dochodzi więc do przepływu życia. Pojawia się zastój, brak, niedorozwój – pojawia się przekleństwo. Tego właśnie nie chce dla ciebie Bóg. Gdy więc zobaczysz tą głębię problemu, twoja pokuta, czyli chęć odwrócenia się od grzechu, będzie miała wreszcie prawidłową motywację. Nie będziesz pokutować ze wstydu czy lęku przed Bogiem ale w wyniku głębokiego pragnienia, by wyjść z przekleństwa i wejść w przestrzeń przeżywania życia.

2 krok: odkrycie warowni

Warownia to system przekonań, które działają automatycznie w odpowiedzi na jakiś bodziec. To mentalny program, który się odpala bez twojej świadomej kontroli. Po prostu działa w tle i jest twoim nieuświadomionym zwykle paradygmatem czyli niepodważalnym prawem. Problem w tym, że przekonania, które tworzą warownię nie są oparte na prawdzie Bożej ale na kłamstwach. Jeśli np. w dzieciństwie mówiono ci, żeby nie odzywać się do nieznajomych i straszono cię tym, że ludzie są źli, podstępni, nie można im ufać, to warownia, która urosła, będzie cię chronić przed „niebezpieczeństwem” spotkania z człowiekiem. Błędne dane, które kiedyś zostały wprowadzone do twojego umysłu przez np. częste powtarzanie lub nagłe, dramatyczne doświadczenie, stworzyły system przekonań. A teraz te nieuświadomione przez ciebie przekonania wpływają na to, jak reagujesz. Jeśli więc widzisz u siebie problematyczne zachowania i lęki, spytaj Boga: „Co leży u podstaw mojego zachowania? W jakie kłamstwo uwierzyłem?” Gdy dotrzesz z Duchem Świętym do nich, po prostu je wypisz i wyrzeknij się ich.

3 krok: uzdrowienie
Wydawałoby się, że skoro odkryłeś kłamstwo i wyrzekłeś się go, to teraz wystarczy zastąpić je prawdą i to wystarczy. A jednak potrzebne jest coś pomiędzy. Chodzi o uzdrowienie. Gdy już znasz kłamstwo, które było twoim przekonaniem, trzeba dojść do miejsca, w którym je przyjąłeś za swoją prawdę. Trzeba zbadać, co takiego wydarzyło się, że to kłamstwo zaczęło być twoim przekonaniem. Musisz dotrzeć do korzenia błędu i oczywiście należy to robić z Duchem Świętym ze względu na to, że u źródeł błędnych przekonań leżą nierzadko zranienia i dramatyczne sytuacje. Przekonanie o tym, że jesteś sam, zdany na siebie mogło się wziąć z sytuacji w dzieciństwie, gdy np. czekałeś w przedszkolu aż tata zabierze cię do domu, a on nie przyjeżdżał, mimo że inne dzieci zostały już odebrane. Niechęć do ludzi mogła się zrodzić, gdy np. zawstydzono cię publicznie po tym, jak zdarzyło ci się zrobić siku w łóżko. Za każdym razem po takim zdarzeniu twój mózg budował wokół ciebie obronny mur. W rezultacie krok po kroku uczyłeś się, że bycie sobą i bycie otwartym na innych jest niebezpieczne. Teraz - wchodząc z Duchem Świętym w te sytuacje sprzed lat - musisz je po prostu przeżyć, osądzić, a tym, którzy ciebe skrzywdzili – wybaczyć. W ten sposób zamykasz przeszłość.

4 krok: odnowienie umysłu

Po tym doświadczeniu z sobą w przeszłości, które może być bardzo emocjonalne, musisz zająć się sobą tu i teraz. Odkryłeś i wyrzekłeś się kłamliwych przekonań. Dotarłeś do ich korzeni i przeżyłeś jeszcze raz te sytuacje, aby je zamknąć i uzdrowić. Teraz czas na budowanie prawidłowych przekonań. I tu właśnie wchodzą prawdy Boże, czyli to, co Bóg wypowiedział na temat każdej dziedziny twojego życia, która była zainfekowana wcześniej kłamstwem. Chodzi o to, aby przepisać na nowo program, który ciebie do tej pory określał.  Żeby to zrobić musisz najpierw znaleźć prawdy na każde wcześniejsze kłamstwo. Na przykład na kłamstwo, że musisz sobie radzić sam, są wersety o tym, że Bóg nigdy cię nie porzuci i nie opuści, że zawsze jest z tobą, choćby cię opuściła matka i ojciec. Nie wystarczy jednak raz znaleźć antidotum i je wygłosić. Twoje wcześniejsze przekonanie stało się warownią, bo było budowane latami i przez wielokrotne powtarzanie. Dlatego teraz, gdy znalazłeś już prawdy odwrotne do kłamstwa, w które wcześniej wierzyłeś, trzeba je zacząć ogłaszać nad sobą codziennie – w ten sposób utrwalasz nowe ścieżki myślowe. Tak działa neuroplastyczność mózgu. Mózg lubi to, co znane. Stare przekonania były „wydeptane”. Nowe trzeba wzmacniać powtórzeniami i doświadczeniem. Jeśli ciągle powtarzasz prawdy, to zaczynają one w naturalny sposób kształtować to, w jaki sposób myślisz. Ale to jeszcze nie wszystko.

5 krok: wzmocnienie

Przed nami krok, który stworzy z tych prawidłowych ścieżek myślowych prawdziwie trwałe budowle. Zwykle ludzie zaczynają od tego kroku, próbując budować swoją dyscyplinę poprzez narzucanie sobie różnych działań bez zmiany myślenia: wstawanie o 5.00 rano, zimny prysznic, trackery nawyków. Jeśli od tego zaczynasz, to tak, jakbyś próbował postawić dom na plaży. Nic dziwnego, że gdy przychodzą fale, dom się wali. Właśnie o tym mówił w swojej przypowieści Jezus. Dom musi być zbudowany na skale a nie na piasku. I właśnie te 4 wcześniejsze kroki stworzyły tę skałę. Teraz możesz budować bez ryzyka, że wszystko runie. To budowanie to nic innego, jak działanie na podstawie prawd, które wyznajesz. Jeśli do tej pory traktowałeś ludzi jak zagrożenie, a teraz wyznajesz prawdy związane z przychylnością ludzi wobec ciebie i z tym, że jesteś bezpieczny, to twoją rutyną będzie np.:
- wybaczanie tym, którzy cię zranili i modlenie się o twoich nieprzyjaciół,

- natychmiastowe odpuszczanie i zrzucanie na Jezusa, gdy poczujesz urazę, atak lub ocenisz kogoś.

Jeśli np. uważałeś, że jesteś gorszy od innych, a teraz wyznajesz prawdy dotyczące twojej wartości w oczach Boga i tego, że On nie ma względu na osobę, to twoją rutyną może być np.

- przyjmowanie komplementów i dziękowanie za nie bez udawanej skromności.

Te rzeczy podpowie ci Duch Święty. To On w tym całym procesie będzie w stanie nakierować cię na prawdziwe źródła twoich kłamliwych przekonań. To On wskaże ci prawdy, którymi zastąpisz te kłamstwa. To On podpowie, jakimi działaniami wzmocnić twoje nowe przekonania. Osobista relacja z Nim i wiara w Jego słowo jest kluczem do trwałej zmiany.

Modlitwa jest jak oddech. To stan skierowania na osobowego Boga, który jest prawdą. W modlitwę się więc wchodzi, a właściwie przyłącza. Bo jeśli masz odrodzonego ducha, to w nim trwa nieustanna modlitwa, czyli skupienie na Bogu i Jego prawdach. W modlitwie wchodzisz mentalnie w stan zjednoczenia z Bogiem, a więc modlisz się z Bogiem a nie do Niego. Po prostu z Nim przeżywasz, z Nim patrzysz na świat, z Nim przestajesz (i taki się stajesz). Skupienie się na Bogu i Jego prawdach to wejście z Nim w relację, otwarcie się na przestrzeń Jego obecności.

Jak wejść w modlitwę
1. W modlitwę wchodzisz z wiarą w prawdę.
2. Modlisz się do Ojca, więc musisz przeżywać synostwo.
3. Modlisz się w imieniu Jezusa, czyli opierając się na tym, co zrobił Jezus, co robi i co może.

Co decyduje o mocy modlitwy
1. systematyczność kontaktu - wchodź w modlitwę codziennie
2. otwartość - odsłaniaj się
3. uniżenie - znaj swoją pozycję syna
4. odwaga - nie bój się Ojca
5. elastyczność - otwieraj się na rozwiązania, które będą dla Ciebie niewiadomą
6. świadomość, że rozmowa toczy się w Tobie jako człowieku, który stąpa po ziemi - nie bądź oderwany od tu i teraz
7. posłuszeństwo serca - wprowadzaj w praktykę to, co usłyszysz w modlitwie
8. wiara w modlitwę - wierz, że to, co tam powstaje, to się dzieje
9. weryfikacja myśli, które Ci przychodzą - sprawdzaj je od razu ze Słowem 

Jakie są elementy modlitwy
1. uwielbienie
2. proklamacje 
3. ustanawianie - zarząd
4. modlitwa językami - służy m.in. przebiciu się, przejściu granicy
5. wylanie serca - szczera rozmowa
6. proszenie o prowadzenie - poddanie się, gdy czegoś nie znasz
7. wstawiennictwo
8. rozmyślania
9. oczekiwanie, kontemplacja
10. odbieranie - przyjmowanie

Największy udział w modlitwie ma uwielbienie i proklamowanie Słowa. Modlitwa służy do kreowania. To potężne koło zamachowe, które nie tylko "ściąga" pomysły z Nieba, ale służy budowaniu Ciebie. Bez łączności nie ma zależności, nie ma zasilania, nie ma przepływu życia. A więc nic trwałego nie dzieje się bez modlitwy. 

Medytujesz, wysyłasz pozytywne myśli w przestrzeń. Czekasz, masz nadzieję, którą nazywasz wiarą, ale nic się nie dzieje. Dlaczego? Bo intencja bez działania jest jak samochód bez paliwa. Może być najlepszą furą w okolicy, ale nigdzie cię nie dowiezie. Dalej  będziesz w niedostatku, chorobie czy samotności. Potrzebny jest ruch i odpowiednie myślenie ugruntowane na prawdach. Nie wystarczy, że myślenie będzie pozytywne. Ono musi być też realistyczne, czyli osadzone na prawdzie.

Pozytywne myśli zawsze muszą być konfrontowane z prawdą, bo inaczej zaczynamy zaklinać rzeczywistość i trwać w wyparciu i iluzji.

Sprawdzaj, jaki jest twój sposób myślenia na jakiś temat.
1. Czy jest zgodny z prawdą?
2. Czy jest zdrowy dla twojej psychiki i fizyczności?
3. Czy jest dla ciebie budujący?
4. Jaką masz korzyść z tego, co myślisz?
5. Jakie zagrożenia niesie twój sposób myślenia?

Upewniaj się, że myślisz zgodnie z Listem do Filipian 4:8.
Myśl o tym, co:
- prawdziwe (realne, oczywiste, nie ukryte),
- poczciwe (szanujące Boże prawa),
- sprawiedliwe (praktykujące Boże prawa),
- czyste (nie popsute, nie zabrudzone, podstawowe, u źródła),
- miłe (ulubione - to, co lubisz),
- chwalebne (pomyślne, podnoszące),
- cnotliwe (mające zalety, pozytywne cechy),
- godne pochwały (to, co Bóg pochwala).